Διάσημος, γνωστός ή άσημος

"Διάσημος" είσαι όταν σε αναγνωρίζουν έξω από τα σύνορα της πατρίδας σου. "Γνωστός" είσαι κατά επίπεδα αρχίζοντας από την παρέα, γειτονιά, χωριό, πόλη, νομό... μέχρι τα σύνορα της πατρίδας σου. Εάν όμως δε βρίσκεις την αφεντιά σου στο διαδίκτυο με καμία μηχανή αναζήτησης, είσαι παντελώς "άσημος" και μην αυταπατάσαι. Μια λύση τότε είναι να φτιάξεις προφίλ στο φατσοβιβλίο και ίσως να καταχωρηθεί κάποια στιγμή το όνομά σου σε κάποια μηχανή αναζήτησης... Και μη μου πείτε ότι σας φτάνει εσάς που σας ξέρει η... μαμά σας. Το χρήμα πολλοί το μίσησαν τη δόξα κανείς...

H αβάσταχτη ψευδομελαγχολία του διαδικτύου

Σήμερα αναρτώ ένα κείμενο που μου το έκανε επισήμανση ο fb φίλος Αλέξης Σταμάτης.

7 Αυγούστου 2010
Μπροστά στην οθόνη δεν υπάρχουν ρίσκα. Ο χωροχρόνος αλλοιώνεται, η γλώσσα κονιορτοποιείται, η εικόνα μεταλλάσσεται. Το προφίλ ενός χρήστη είναι ένας θραυσματικός άυλος πίνακας, ένα δάσος συμβόλων, μια συνήθως κοινότοπη παράσταση in progress, μια συχνά επικολυρική ψηφιακή περφόρμανς από την οποία φυσικά απουσιάζει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής. Ταυτόχρονα το φέισμπουκ επαναλαμβάνει τον εαυτό του όπως στα μεσημεριανάδικα. Το φέισμπουκ ασχολείται γιατί δεν πρέπει να υπάρχει φέισμπουκ, ή πώς αλλιώς θα' ταν, ή τι λέει ποιος σε ποιον κλπ .
Κι όλοι μαζί κλαίνε και οδύρονται για την...χαμένη ουσία μέσα από το προϊστορικό κάδρο του πρώτου επιπέδου. Εκείνης της απίθανα πληκτικής ρητορικής όπου «τετριμμένα», μηδενικού ανασταστοχασμού πρωτόλεια εκτοξεύονται με άκρατη σπουδαιοφάνεια. Δεν υπάρχει χειρότερος, πιο μπασταρδεμένος συνδυασμός από τη επικολυρική ντουντούκα. Που είναι και «ολίγον ευαίσθητη».., και «ολίγον επαναστατική»…
Του στιλ «Α τι μόνοι είμαστε, Τίνα μου», «Ναι, είμαστε πολύ μόνοι, Γιώργο μου» και «Α, πόσο φοβόμαστε την έκθεση, Μαρία μου.. πώς μ ας έ κ α ν α ν έτσι » κι αλλά τέτοια άτολμα, συντηρητικά και γεροντίστικα από νέους ανθρώπους σε τρελαίνουν πραγματικά με την παντελή έλλειψη νεύρου, διάθεσης δράσης και γοητείας σκέψης. Μια ατέρμονη παρέλαση ημιθανών και χιλιοεπαναλαμβανομένων φράσεων από ένα όχι μικρό δυστυχώς κομμάτι μιας κατά τα άλλα πολύ ενδιαφέρουσας γενιάς της οποίας το μάχιμο κομμάτι έχει αφήσει τις κλάψες και δρα, σκέφτεται, προσπαθεί να βρει λύσεις...
Τι μόνος, ρε φίλε; Κάνε κάτι, αντί να αναδιπλασιάζεις τη γκρίνια και το μελό… «Αχ η κοινωνία, Λιάνα μου, δε μ’ αφήνει»… Κι όλα αυτά, κομεντ στο κομεντ, μια γιγάντωση χαζοχαρουμενιάς από το κομμάτι εκείνο που περιμένουμε τα καλύτερα. «Ναι, αλλά η ζωή, Μάνο μου… η μοναξιά»...
Δεν είναι γενιά φόβου αυτή – αυτό το κομμάτι, τουλάχιστον, το συγκεκριμένο. Είναι γενιά τεμπέληδων, βολεμένων στην πολιτιστική ένδεια που παράγει η εποχή, που τους έχει έρθει ταμάμ στην νωθρότητα. οι οποίοι αντί ν’ ανοίξουν μάτια και αυτιά στη ζωή, τα κλείνουν στη βλεφαρόπτωση των πίξελ και έχουν ανάγει την αυτολύπηση ως παντιέρα. Γέροι πριν της ώρας τους, όχι από συσσωρευμένο άλγος, όχι από εργατοώρες κοπιαστικής μελέτης η δράσης, αλλά από έλλειψη νεύρου, ρίσκου, τόλμης, διάθεσης να παίξουν, να χάσουν, να κερδίσουν, να μάθουν, να καταλάβουν, να ζήσουν... Δε μπορείς να διαβάζεις κάποιον είκοσι χρόνια μικρότερο και να χασμουριέσαι -το αντίθετο έπρεπε να συμβαίνει.
Κοιτάξτε: Αν κάτι καλό κάνει αυτό ο χώρος είναι πως σου προσφέρει ένα κομμάτι για να εκφραστείς δημόσια. Γράψε λοιπόν, στύψε το μυαλό σου κι αντί να κινείσαι μεταξύ κλαψουρίσματος με γαρνιτούρα «φλου αριστικ» επαναστατικότητας, βγάλε έστω και μια πρωτότυπη σκέψη, ένα ενδιαφέρον σχόλιο. Και παράδοξο να’ ναι και αιρετικό, και «λοξό» και αστείο να’ ναι και ό,τι θες αν είναι. Απλά β γ ά λ ε κάτι αυθεντικό από μέσα σου. Από εσένα. Αληθινό. Όχι επανάληψη της κοινοτοπίας. Απείθεια ναι. Αντίδραση ναι. Αλλά αυθεντική, ρε γαμώτο. Όχι αναμάσημα όχι στολίδι. Κάποιοι τρίβουν τα χέρια τους με την αποχαύνωση αυτή. Πριν από σαράντα χρονιά σε κοίμιζαν αλλιώς, τώρα σε κοιμίζουν έτσι. Κι εσύ νομίζεις ότι «εκφράζεσαι».
Η σύγχρονη συγκυρία παρέχει απίστευτο υλικό για κάποιον που έχει τη δυνατότητα να δει. Συμβαίνουν απίθανης περιπλοκότητας πράματα, εξαιρετικά σύμπλεκα και σοβαρά, τα οποία σε πενήντα χρόνια θα αναλύονται φύλλο φτερό από τα φωτεινά μυαλά του μέλλοντος. Της τρελής γίνεται στο υπόστρωμα. Από τις πιο άγριες, ενδιαφέρουσες, αντιφατικές εποχές. Με μια διαφορά: δεν είναι προφανής. Αφορά το σύνολο της δράσης του ανθρώπου στον πλανήτη, όχι μόνο την κακή πολυεθνική ή τον διεφθαρμένο πολιτικό. Αφορά το όλο ζήτημα με το ζώο-άνθρωπος.
Όσοι μένουν ακόμα στο επικολυρικό τρένο του στιλ «η ζωή είναι δύσκολη.. και η μοναξιά.. » το χάσανε το παιχνίδι και διά βίου… Όσα συμβαίνουν σήμερα δεν είναι «φωναχτά». Και όσα ακούγονται φωναχτά δεν είναι εκείνα που κάνουν εκείνα που συμβαίνουν να συμβαίνουν.
Έχει πολύ μα πάρα πολύ ψωμί το πράγμα στα εντόσθια. Απλά επιζητά τα μυαλά εκείνα που θα προσπεράσουν το πρώτο πλάνο, το.. «αχ και βαχ…» και τις μοναξιές και τις ψευδομελαγχολίες. Τα μυαλά εκείνα θα διαβάσουν, θα ακουστούν, θα ζήσουν, θα ρισκάρουν… Και βασικά θα πράξουν. Όπου και να βρίσκεται ο καθείς. Η λύση δεν είναι να εφοδιάζεται κάποιος με δυο τσιτάτα και να βαράει ντουφεκιές ψευδοκατήφειας στο ψαχνό κι ύστερα να γίνονται όλοι ένας χορός οπερετικής τραγωδίας του στιλ «κοίτα με πόσο δεν μπορώ να επικοινωνήσω, πώς έχω κλειστεί έτσι στην οθόνη, κλαψ, κλαψ». Η λύση είναι να στρωθεί ο καθένας στο χώρο του και να παράγει έργο. Είτε είναι το νεοϋβριδικο αυτοκίνητο, είτε η εναλλακτική παράσταση, είτε το τραγούδι που θα τα πει αλλιώς, είτε η χαρά που θα δώσει στον άνθρωπό του, είτε το φαϊ που θα προσφέρει στο παιδί του. Και για όσους πενθούν για τη χαμένη επαφή, ας αφήσουν τις ευκολίες. Επαφή σημαίνει απέκδυση από το Εγώ και άνοιγμα στον Άλλον. ‘Η το κάνεις είτε όχι. Αλλιώς... τσιτάτα στο φέισμπουκ.
Ένα διδάσκει αυτή η εποχή: τέρμα αυτά τα αστειάκια. Πάμε παρακάτω. Δράση. Αλήθεια. Άνοιγμα. Ψάξε, φίλε, γύρω και πίσω από τα πράγματα. Γράψε κάτι που θα με κάνει και θα σε κάνει λίγο καλύτερο. Μη μου λες διαρκώς το τίποτα με γαρνιτούρα, μη μου λες ό,τι ξέρω από το γυμνάσιο με άλλα λόγια. Κάνε την πτήση σου. Ή, αλλιώς, κόψε τη σύνδεση και Get a life ! Τουλάχιστον, ακόμα και η πιο μπανάλ ατάκα του ταξιτζή έχει αιμάτινο αντίτιμο.
Aλέξης Σταμάτης

Facebook "κατάσταση" στο προφίλ μου σήμερα

Ευτυχώς που έχουμε και το φατσοβιβλίο και λέμε και κάτι μεταξύ μας. Μπορεί η ηλεκτρονική επικοινωνία να μας στερεί τον ήχο, τη ζωντανή εικόνα, την οσμή και την αφή, αλλά μας αφήνει το συναίσθημα! Το αίσθημα πάνω από τις αισθήσεις!

Γιατί μπήκα του λόγου μου στο Facebook

2.

Ο δικός μου λόγος που μπήκα σ’ αυτή την εικονική κοινωνία ήταν ένας βιβλιοθηκονόμος, ο οποίος μού ανακοίνωσε μια μέρα περιχαρής:
«Σας είδα και στο φέισμπουκ! Στη σελίδα θαυμαστών σας!».
  Επειδή βεβαίως δεν είχα φτιάξει –ούτε και θα έφτιαχνα ποτέ– μια τέτοια σελίδα, αποφάσισα να διερευνήσω το θέμα. Αλλά αυτή η διερεύνηση απαιτούσε καταρχήν ν’ ανοίξω παρτίδες με το φατσοβιβλίο, δηλαδή να μπω στη φατσοβιβλιοκοινότητα φτιάχνοντας ένα δικό μου προφίλ εκεί μέσα, και το οποίο έκανα.
  Μετά διαπίστωσα με ανάμικτα συναισθήματα ότι υπήρχε πράγματι μια τέτοια σελίδα για μένα, η οποία, μάλιστα, είχε δεχτεί και μηνύματα από «θαυμαστές» μου απευθυνόμενα σε μένα, μηνύματα καταδικασμένα όμως να μείνουν αναπάντητα, αφού πρόσβαση σε αυτά είχε μονάχα ο/η δημιουργός της συγκεκριμένης σελίδας.
   Επόμενο βήμα μου ήταν να ζητήσω από αυτούς τους «θαυμαστές» μου  να γίνουν φίλοι μου, ως μια κίνηση σιωπηλής συγνώμης για τη ματαιόδοξη (έστω κι ερήμην μου) σελίδα.
  Εδώ θα πρέπει να κάνω μια παρένθεση: στην πλειοψηφία τους οι «θαυμαστές» μου αποδέχτηκαν μ’ ενθουσιασμό και συγκίνηση το αίτημα φιλίας που τους έκανα, αλλά υπήρξαν δυο περιπτώσεις που «λάβωσαν» τη συγγραφική ματαιοδοξία μου (άντρες και οι δύο). Ο ένας άρχισε αμέσως με την έναρξη της φατσοβιβλιοφιλίας μας την παρενόχληση στο παράθυρο συνομιλίας, αποδεικνύοντας ότι δεν είχε καν προσέξει πώς και γιατί είχαμε καταλήξει φατσοβιβλιοφίλοι. Την πρώτη φορά που με άρχισε στο πίτσι πίτσι, ένιωσα σαν έφηβη «διπλαρωμένη» από κάποιον εφαψία στη δεκαετία του ΄60. Και τα έχασα σαν επίσης έφηβη του ΄60. Ίδρωσα από αμηχανία διαβάζοντας τα «μελωμένα» λόγια του (ούτε κι ήξερα ακόμη αυτό το μαραφέτι, το παράθυρο συνομιλίας – πως το κλείνεις ή πώς το αποσυνδέεις ή εν κατακλείδι πώς βάζεις «πάγο» στον ξαναμμένο). Την τρίτη φορά που μου την έπεσε ο τύπος, λειτούργησα άμεσα κι «αναίμακτα»: τον διέγραψα από τη λίστα των φατσοβιβλιοφίλων μου. Ο δεύτερος είχε κι αυτός την πρωτοβουλία να μου ανοίξει κουβέντα στο παράθυρο συνομιλίας (εξακολουθούσα ακόμη να μην ξέρω πώς να το κλείνω) λέγοντας:
«Γνωριζόμαστε; Δε θυμάμαι πού έχουμε γνωριστεί... Πώς και μου έκανες αίτημα φιλίας;»
«Ήσουν γραμμένος στη σελίδα θαυμαστών μου κτλ.» του εξήγησα στα γρήγορα.
«Δε θυμάμαι να έχω γραφτεί ποτέ σε τέτοια σελίδα!» μου είπε ξερά εκείνος.
Φυσικά τον διέγραψα κι αυτόν. Και όχι, βέβαια, για να τον... τιμωρήσω που δεν ήταν θαυμαστής μου, αλλά διότι ποιος ξέρει πώς μπορεί να είχε ερμηνεύσει την πρωτοβουλία μου για αίτημα φιλίας ένας τέτοιος τύπος...
  Αφού, λοιπόν, τέλεψα με τα αιτήματα φιλίας στους «θαυμαστές» μου, το αμέσως επόμενο βήμα μου ήταν να αναρτήσω ερώτημα στον τοίχο του προφίλ μου ζητώντας να μάθω αν ήξερε κάποιος από τους μέχρι τότε φατσοβιβλιοφίλους μου ποιος ήταν ο/η δημιουργός της εν λόγω σελίδας. Και βρέθηκε πολύ γρήγορα η... ένοχος ανάμεσά τους. Ήταν μια πολύ ένθερμη αναγνώστριά μου, από την οποία, αφού της εξήγησα την ένστασή μου ως προς την ύπαρξη μιας τέτοιας σελίδας, ζήτησα ευγενικά να κάνει τουλάχιστον μια διευκρίνηση ως προς την ταυτότητα του/της δημιουργού της εν λόγω σελίδας. Όμως εκείνη δεν ήξερε πώς να το κάνει αυτό και, έτσι, βρήκα την ευκαιρία να της ζητήσω να διαγράψει ολότελα τη σελίδα, το οποίο κι έκανε (αν και μάλλον απρόθυμα).
  Στο μεταξύ με είχε συνεπάρει όλη αυτή η διαδικασία του «κάνω αίτημα φιλίας»-«έρχεται η αποδοχή φιλίας» και, το καλύτερο, να μου έρχονται απανωτά αιτήματα φιλίας από όλες τις μεριές κι εγώ να νιώθω... σταρ! «Με ξέρουν και στο φέισμπουκ» έλεγα κολακευμένη στον εαυτό μου! «Θέλουν να γίνουν φίλοι μου όλοι αυτοί!» Αργότερα, βέβαια, προσγειώθηκα, ως όφειλα, αφού έμαθα ότι αυτή η βροχή αιτημάτων φιλίας είναι μια διαδικασία συνηθισμένη στο φατσοβιβλίο για όλους ανεξαιρέτως τους «νεοφώτιστους». Το ίδιο το φατσοβιβλιοσύστημα παρακινεί τον κόσμο εδώ κι εκεί να κάνουν αίτημα φιλίας στους καινούριους. «Μπορεί όμως αυτή η παρακίνηση να μην έχει πάντα την ίδια ανταπόκριση» επέμεινε η ματαιόδοξη πλευρά του εαυτού μου, και επ’ αυτού δεν έχω καταλήξει ακόμη...
  Οπωσδήποτε πρέπει να ομολογήσω ότι τον πρώτο καιρό ήμουν κατενθουσιασμένη με το καινούριο αυτό παιχνίδι. Πανηγύριζα με κάθε νέο «αίτημα φιλίας» που μου ερχόταν και χαιρόμουν σαν μικρό παιδί με κάθε «αποδοχή» δικού μου αιτήματος ή με κάθε επισήμανση του τύπου «Ο/η τάδε λέει ότι του/της αρέσει η δημοσίευσή σου» ή «Ο/η τάδε σου στέλνει μια καρδιά ή λουλούδια ή ένα ποτάκι ή σοκολάτες κτλ.»... Οι βετεράνοι φεϊσμπουκάδες μού έλεγαν ότι αυτός ο ενθουσιασμός, συνήθως, κρατάει δυο μήνες και ότι μετά ξεθυμαίνει σιγά σιγά... ότι μερικοί αποστασιοποιούνται κάποια στιγμή, ενώ άλλοι ακόμη και ξεγράφονται στο τέλος.
  Όταν είχαν πλέον περάσει πέντε μήνες από το πρώτο μου φατσοβιβλιοβάπτισμα και εγώ εξακολουθούσα να είμαι πιασμένη γερά σ’ αυτό το διαδικτυακό δόκανο –ίσως όχι πια μ’ εκείνον τον πρώτο ενθουσιασμό, μια και είχαν υπάρξει, στο μεταξύ, στιγμές ενόχλησης ή λύπης ή τι-το’θελα-και-μπήκα-εγώ-εδώ-μέσα–, προσπάθησα να βρω προσωπικούς λόγους για τους οποίους έμενα στο φατσοβιβλίο. Και βρήκα εφτά! Τα σχόλια μέσα στις παρενθέσεις είναι μεταγενέστερες διαπιστώσεις...

1. Για να επικοινωνούν μαζί μου εύκολα οι αναγνώστες μου (το γεγονός ότι διαθέτω επίσημο ιστότοπο και ηλεκτρονικό ταχυδρομείο που κάνουν την ίδια δουλειά το αγνόησα επιμελώς τότε).
2. Για να επικοινωνώ με τον έξω κόσμο (βλέπε φατσοβιβλιοφίλοι), διότι γενικά δεν «κυκλοφορώ» (το πόσο εικονικό θα ήταν αυτό, επίσης το αγνόησα επιμελώς τότε).
3. Για να κοινοποιώ εκδηλώσεις μου και νέες εκδόσεις μου (χμ, αυτό έχει κάποια βάση με τη λογική ότι δεν κάνει κακό να παίρνουμε ορισμένες πρωτοβουλίες προώθησης της δουλειάς μας καμιά φορά).
4. Για να εκφράζω γνώμη (παρ’ όλο που κινδυνεύεις έτσι να χάσεις
αναγνώστες που έχουν αντίθετη άποψη με σένα).
5. Για να χαζεύω (εντάξει, δεν κάνει κακό να χαζεύεις μερικές φορές...).
6. Για να παίρνω ιδέες (χμ, μπορεί και να δουλεύει τελικά το πράμα).
7. Για δημόσιες σχέσεις (ναι, καλά... Εάν δεν είσαι ήδη κάτι, μην περιμένεις να πετύχεις περισσότερα μπαίνοντας στο φατσοβιβλίο!).

  Στη συνέχεια, έχοντας δικαιολογήσει κάπως στον εαυτό μου την παραμονή μου στο φατσοβιβλίο, κοίταξα και να εξαργυρώνω εφεξής το χρόνο που επένδυα (?) σ’ αυτό. Άρχισα, λοιπόν, να κρατώ σημειώσεις και σκέψεις μου σχετικά με αυτό το παιχνίδι, καθησυχάζοντας το μισό μου εαυτό, αυτόν που διαμαρτυρόταν για το χασομέρι, ότι δεν έχανα στο κάτω κάτω ολότελα το χρόνο μου, αφού έκανα παράλληλα και... έρευνα. Την οποία, βέβαια, πράγματι έκανα, αλλά... χαλαρά – και έχοντας παράλληλα ανοιχτό το ταχυδρομείο (βλέπε Gmail-Εισερχόμενα), για να ελέγχω την... κίνηση. Οπωσδήποτε όμως έκανα και «έρευνα». Και πρώτα απ’ όλα άρχισα να παρατηρώ και να κατηγοροποιώ τους πιο χαρακτηριστικούς τύπους που συναντούσα εκεί μέσα.(επόμενη ανάρτηση: "Χαρακτηριστικοί τύποι του φατσοβιβλίου")

Λόγοι που μπαίνει κάποιος στο φατσοβιβλίο

Σημείωση:
Υποχωρώντας σε μια ελληνότροπη όσο και γλωσσοπλαστική διάθεση, αναφέρομαι στο φέισμπουκ με τη λέξη φατσοβιβλίο και αυτή τη λέξη χρησιμοποιώ ως πρώτο συνθετικό αρκετών άλλων στο κείμενο. Αντίθετα, προτίμησα να ονομάσω τους χρήστες του φατσοβιβλίου φεϊσμπουκάδες παρά... φατσοβιβλιοχρήστες, όπως θα ήταν με την ίδια λογική το παράγωγο της ελληνικής εκδοχής – η εξήγηση δική σου...






Το φατσοβιβλίο είναι μια εικονική κοινωνία του τύπου «απ’ όλα έχει ο μπαχτζές». Μια κοινωνία η οποία μοιάζει χοντρικά με την πραγματική ως προς τη διαστρωμάτωση, τις παρέες και γενικότερα τις επιδερμικές κοινωνικές επαφές, μια κοινωνία όπου ο καθένας μπορεί να ζει τη δική του πραγματικότητα με το δικό του τρόπο. Άλλωστε τα όρια εικονικής ή μη πραγματικότητας είναι φαινομενικά - για ορισμένους τουλάχιστον. Ο καθένας που γίνεται μέλος σε αυτή την ηλεκτρονική κοινωνία –και στην οποία μοιραία αντανακλά την καθημερινότητά του– κατέχει εκ των πραγμάτων μια θέση, από την οποία κινείται ανάλογα με τον πρωταρχικό δικό του λόγο για τον οποίο μπήκε σε αυτή. Παραθέτω μερικούς από αυτούς τους λόγους:

1. Για να σκοτώνει την ώρα του γενικώς κι αορίστως – ακόμη κι αν τυχαίνει να τον πληρώνουν αυτή τη συγκεκριμένη ώρα για να κάνει κάποια δουλειά.
2. Για να περνάει την ώρα του – είτε δημοσιεύοντας σκέψεις, σχόλια, ειδήσεις ή απλά σαχλαμάρες κτλ. είτε σχολιάζοντας δημοσιεύσεις σκέψεις, σχόλια, ειδήσεις ή απλά σαχλαμάρες κτλ. άλλων φεϊσμπουκάδων.
3. Για να ξεχνιέται χαζεύοντας τον «τοίχο» της αρχικής σελίδας. Διότι, βλέποντας τις δημοσιεύσεις των άλλων φεϊσμπουκάδων, δε σκέφτεται αυτό που τον βασανίζει και που μπορεί να είναι ένα θέμα από υπαρξιακό μέχρι... αφοδευτικό.
4. Για να ξεδίνει (οργισμένος ων με την κακούργα κοινωνία) επιτιθέμενος ευθέως, εμμέσως ή πλαγίως (όμως ασφαλώς εκ του ασφαλούς) στους πάντες και στα πάντα.
5. Για να παριστάνει κάποιον άλλον διά εύλογους λόγους, ο πιο εύλογος από τους οποίους συνήθως είναι ότι δεν τον ικανοποιεί η δική του ταυτότητα.
6. Για να βγάζει τα «καλλιτεχνικά» απωθημένα του. Ήθελε να γίνει, ας πούμε μοντέλο, αλλά δεν του/της προέκυψε; Ε, τώρα δημοσιεύει κάθε λίγο και λιγάκι ανάλογες πόζες του/της προς τέρψη (ή όχι) των υπόλοιπων φεϊσμπουκάδων.
7. Για να προωθήσει κάποιο προϊόν ή την επιχείρηση ή την τέχνη του (υποθετική ή κυριολεκτική τέχνη, δεν έχει σημασία). Αν και αμφίβολη η αποτελεσματικότητα αυτού του μέσου, εξακολουθεί να είναι ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο αρκετοί μπαίνουν στο φατσοβιβλίο.
8. Για να βρει γκόμενο ή γκόμενα. Αν και αμφίβολη η αποτελεσματικότητα αυτού του μέσου, εξακολουθεί να είναι ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο αρκετοί μπαίνουν στο φατσοβιβλίο.
9. Για να τσιμπήσει ψηφοφόρους (πολιτικής ή οποιασδήποτε άλλης κατηγορίας). Αν και αμφίβολη η αποτελεσματικότητα αυτού του μέσου, εξακολουθεί να είναι ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο αρκετοί μπαίνουν στο φατσοβιβλίο.
10. Για να δημιουργήσει μια ομάδα και να παίξει τον Αρχηγό. Δεν έχει σημασία τι ομάδα. Μπορεί να είναι, ας πούμε, η «Το κόκκινο τάνγκα της γιαγιάς μου».
11. Για να καλύψει διαπροσωπικές και κοινωνικές ανάγκες του. Όσο κι αν ανήκουν στην εικονική πραγματικότητα, οι φατσοβιβλιακές σχέσεις καλύπτουν ένα ψυχολογικό κενό. Άσε που δεν αποκλείεται να προκύψει και κάτι ουσιαστικό μέσα από το φατσοβιβλιονταραβέρι.
12. Για να βρει το άλλο του μισό. Σου λέει, περισσότερες πιθανότητες έχει να βρει αυτό που ψάχνει στον παγκόσμιο κύκλο του φατσοβιβλίου παρά στον προσωπικό του κύκλο συγγενών, φίλων, συνεργατών, γνωστών ή περιστασιακών γνωριμιών.
13. Για να ανταλλάσσει φωτογραφίες με τους φίλους του. Έτσι. Σαν κοινό φωτογραφικό άλμπουμ, να πούμε. Εδώ που τα λέμε, αυτός ήταν ο συνηθισμένος λόγος που πρόβαλλαν σε μένα όσοι τύχαινε να ρωτήσω σχετικά, πριν μπω κι εγώ στο φατσοβιβλίο.
14. Για να βρει παρηγοριά «συνομιλώντας» με φιλαράκια, κι ας μην μπορεί να νιώσει τη μυρωδιά τους, την ανάσα τους, το άγγιγμά τους.