Η εικονική κοινωνία του φέισμπουκ με την προσωπική μου ματιά

Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Χριστούγεννα στο Facebook


Πέρυσι από τα τέλη του Νοέμβρη οι φατσοβιβλιοτοίχοι και τα φατσοβιβλιοταχυδρομεία είχαν φρακάρει από το χριστουγεννιάτικο πνεύμα, το οποίο είχε κάνει καθολική κατοχή στο φατσοβιβλίο. Πρώτα απ’ όλα, είχαν αρχίσει να βγαίνουν στον αέρα οι ομάδες του τύπου «Θέλω το χριστουγεννιάτικο δέντρο να το έχω όλο το χρόνο» ή «Με φτιάχνει να βλέπω τ’ αναμμένα φωτάκια του δέντρου» ή «Αϊ-Βασίλη, περιμένω το δώρο μου» ή «Πιστεύω κι εγώ στον Αϊ-Βασίλη» και πάει λέγοντας. Παράλληλα έπεφταν βροχή οι εορταστικές ευχετήριες κάρτες, οι καρδούλες, τα φιλάκια και οι αγκαλίτσες... όλα με χριστουγεννιάτικο διάκοσμο πάντα. Κατέφταναν πακέτα με χριστουγεννιάτικα δώρα – κλασικά ή εθιμοτυπικά ή πλακατζίδικα, όπως, ας πούμε, μια μασέλα μέσα σε ένα ποτήρι με νερό. Είχα λάβει κι εγώ μία τέτοια μασέλα. Δεν ξέρω αν η αποστολέας (γυναίκα ήταν θυμάμαι) έκανε απλώς πλάκα ή αν υπονοούσε κάτι βαθύτερο, κάτι σαρδόνιο, κάτι υποχθόνιο τέλος πάντων... Εγώ τότε απλώς το δέχτηκα με χαμόγελο, αυτό το παγωμένο έτσι κι αλλιώς της φωτογραφίας που υπήρχε στο προφίλ μου. Τι άλλο να έκανα, στο κάτω κάτω; Ήταν τα πρώτα μου Χριστούγεννα στο φατσοβιβλίο. Είχα ψαρώσει. Να καταλάβεις, μου είχαν έρθει και κάτι χριστουγεννιάτικα δώρα που θ’ άνοιγαν, λέει, ανήμερα τα Χριστούγεννα κι εγώ το είχα πιστέψει! 
  Εφέτος, τα πράγματα ήταν κάπως "μαγκωμένα". Το χριστουγεννιάτικο πνεύμα το σκίαζε το ΔΝΤ. Οι τοίχοι στολίζονταν με χριστουγεννιάτικα μηνύματα, ενθαρρυντικά κατά της γενικής ύφεσης, αλλά η δική μου εντύπωση είναι ότι η κατήφεια ήρθε για να μείνει. Ενδεικτικό είναι ότι μια σφυγμομέτρηση (http://voulamastori-mia-prosefxi.blogspot.com/2010/10/blog-post.html?spref=fb) εν είδη παιχνιδιού που έκανα με την ερώτηση "Υπάρχει Αϊ-Βασίλης;" ανάμεσα σε 4850 φέισμπουκ φίλους μου, μόνο 237 "τσίμπησαν". Σοβάρεψε ο κόσμος; Έχασε την όρεξή του; Ή μήπως είμαι εγώ που τα έπαθα αυτά και βλέπω έτσι τον κόσμο;

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Περί... σκουντήγματος

«Ο/η τάδε σε σκούντηξε. Σκούντηξέ τον/την κι εσύ» σου λέει το φατσοβιβλιοσύστημα στην άκρη δεξιά της αρχικής σελίδας. Προσωπικά, όταν πρωτοείδα αυτή τη φατσοβιβλιοειδοποίηση με το χαρακτηριστικό χεράκι που τη συνόδευε, γέμισα καχυποψία. Τι σόι επικοινωνία ήταν αυτή; Πρώτον, εκείνο το συγκεκριμένο σκούντημα προερχόταν από αρσενικό. Δεύτερον, εκείνο το χεράκι δε μου γέμιζε το μάτι. Σαν χεράκι εφαψία μού έμοιαζε. Κι αν αυτό το χεράκι, λοιπόν, δε με σκουντούσε απλά αλλά με «ακουμπούσε»; Μήπως έπρεπε να θιχτώ; Ή μήπως ήμουν πολύ, πολύ όμως, καχύποπτη; Πριν διαγράψω, λοιπόν, τον «ύποπτο» (διότι, ναι, αυτό με προέτρεπε τότε εμένα η ανατροφή μου να κάνω), βγήκα ως πρωτάρα φεϊσμπουκού στο φατσοβιβλιότοιχο και ρώτησα τι σήμαινε αυτό το «σκούντημα». Η ερώτηση πραγματικά διασκέδασε όσους την είδαν, αλλά κανείς δεν έδωσε μια συγκεκριμένη απάντηση. Ίσως διότι νόμισαν ότι ρωτούσα για πλάκα. Όπως και να ’χει, τώρα, μετά από ενάμιση χρόνο φατσοβιβλιοθητείας, μπορώ να πω ότι το σκούντημα είναι αμφίσημο. Το ίδιο πονηρό όσο και αθώο. Πολλοί φεϊσμπουκάδες το χρησιμοποιούν για να φλερτάρουν, αλλά έχει αποδειχτεί ότι δεν είναι καθόλου αποτελεσματικό. Και παρ’ όλο που ο φατσοβιβλιογραφίστας το έχει κάνει κάπως σκανταλιάρικο προς το πονηρό (το χεράκι λέω), το φατσοβιβλίο το έχει ως μια διασκεδαστική διαδραστική επιλογή. Γεγονός πάντως είναι ότι μπορεί να σκουντήξεις κάποιον ή κάποια, και να μη σημαίνει αυτό τίποτε άλλο από ένα «γεια, εδώ είμαι» ή να υπονοεί ένα «γεια, είσαι για...;». Θα μου πεις, εικονικό σκούντημα είναι, γιατί το κάνεις ολόκληρο θέμα; ΟΚ, να γελάσω, ΟΚ να μη θιχτώ. Αλλά να φτάσω μέχρι και ν’ ανταποδώσω το σκούντημα; Και, μάλιστα, σε κάποιον άγνωστο αρσενικό; Εμένα η ανατροφή μου (ναι, αυτή πάλι) δε μου το επιτρέπει, πάει και τέλειωσε (γελάω, φυσικά).